zondag 16 juli 2017

Woehoo!

De werkgeversverklaring is binnen, ons bod op het huis is geaccepteerd!

Het moet nu wel heel raar lopen willen we het toch niet rond krijgen, maar ik houd er in mijn achterhoofd nog wel rekening mee, we hebben soms het 'geluk' dat er dan ineens haken en ogen om de hoek komen kijken en we ons dan door rare bochten moeten gaan wringen om het alsnog voor elkaar te krijgen.

Maar zolang alles goed gaat krijgen we 1 november de sleutel!

We moeten nog wel even geduld hebben met het tekenen van het koopcontract en het aanvragen van de hypotheek; de verkopers zijn n茅t voor 2 weken op vakantie...

Hopelijk is dan alles half/eind augustus rond.

Ik vind het allemaal best spannend!

#hoera #jippie #vreugdedansje

馃榾

dinsdag 11 juli 2017

Wat levert verhuizen ons op?

Nu dat het er op lijkt dat we de koop van het huis misschien t贸ch rond gaan krijgen wil ik er eens verder over uitweiden wat verhuizen ons oplevert.
En dan niet alleen het financi毛le plaatje!

Eerder heb ik al uitgelegd dat als wij een maximale hypotheek zonder NHG zouden nemen, we netto al €60 minder zouden gaan betalen.
Dat scenario gaan wij sowieso niet rond krijgen, wij hebben de starterslening gewoon nodig.
Die starterslening betaal je de eerste 3 jaar geen rente en aflossing over en daarna naar draagkracht, al is onze bedoeling deze afgelost te hebben voordat die 3 jaar voorbij zijn.

Doordat wij de resterende hypotheek bij de bank moeten afsluiten m茅t NHG is de rente al flink lager en omdat het bedrag van de starterslening rentevrij is zouden wij voor de €180.000 die we nodig hebben per maand netto €583 kwijt zijn.
Dat is bijna €200 minder dan de huur!
Dat kan mooi gelijk in de aflossing!

Maar naast deze lage lasten zitten er ook veel voordelen aan het huis dat wij willen kopen.

De situatie zoals hij nu is:
Mijn man geeft op zolder piano en keyboardles, de leerlingen komen door de voordeur binnen, bellen dus aan en lopen door mijn huis heen naar boven.
Sinds ik nachtdiensten werk is dit nog wel eens lastig, ze komen en gaan terwijl ik wil slapen of douchen, ik heb last van het geluid van de les zelf en ben dus om de haverklap naar de voordeur aan het lopen.

Alsof er nog niet genoeg werd aangebeld hier, hebben wij ook nog een flat tegenover ons huis. Postbezorgers weten heel goed dat wij veel thuis zijn en brengen de pakketjes bij ons als er niet open gedaan word. Eerst vond ik dat niet zo'n probleem, maar het komt steeds vaker voor en het gebeurd nu heel vaak dat er word aangebeld als ik lig te slapen ofzo.
Het zou ook wel wat bekender mogen worden dat de bezorgers alleen betaald krijgen voor een afgeleverd pakketje, het is dus ronduit asociaal om iets te bestellen en niet thuis te zijn want ze moeten het op eigen kosten/tijd nog een keer bij je aanbieden. Daarom weiger ik een pakketje voor de buren ook niet als ze bij mij komen.

De enige computer in huis staat in de leskamer waardoor ik er vaak niet achter kan. In principe hebben wij het geld voor eentje erbij, maar ik zou niet weten waar ik hem neer moet zetten.

De kinderen hebben niet alledrie een eigen kamer, dat zou ook luxe zijn, maar het is toch een beetje oneerlijk dat 1 kind wel zijn eigen kamer heeft en de andere 2 niet.
Als wij de zolder daarvoor willen gebruiken moeten de lessen buitenshuis plaats gaan vinden en dat kost extra geld.
Bovendien zijn de slaapkamers hier langwerpig en moet mijn oudste zich ongeveer tussen zijn bed en zijn bureau door wringen om aan de andere kant van zijn kamer te komen.

De wasmachine staat ook op zolder, als ik buiten was wil drogen moet ik 2 trappen af met zware natte was. Dat is natuurlijk heel normaal, bij de meeste mensen is dat zo, dat wil nog niet zeggen dat het praktisch is ;)

De situatie in het huis wat wij willen kopen:
Het huis heeft een uitbouw waar de stenen schuur aan vast zit.
In die schuur willen wij de lessen gaan geven en dan kunnen de leerlingen achterom.
Ook hoor ik boven in de slaapkamer dan niets van de les die gegeven word.

Buren hebben wij alleen naast ons, voor ons ligt een doorgaande weg, lekker rustig!

In de uitbouw hebben de huidige bewoners de eettafel staan en vlak daarvoor zit de keuken (wel in het huis dus).
Wij kunnen de eettafel makkelijk in de woonkamer kwijt en om omlopen via de gang naar de woonkamer te voorkomen slopen wij dan de muur tussen woonkamer en keuken eruit.

De uitbouw is dan vrij om een kantoor van te maken voor mij.
Ook zit er een wasmachine aansluiting waardoor de was voortaan beneden word gedaan, toch prettig :)

De zolder in dit huis is vrij laag, maar je kunt er wel rechtop staan.
Beide buren hebben al een dakopbouw dus we weten dat dat mogelijk is, ook qua vergunning.
Terwijl wij daarvoor sparen word de zolder een speelzolder, dus ook geen speelgoed in de woonkamer meer!
Als de kinderen dan wat ouder zijn kunnen ze allemaal een eigen kamer krijgen.
De kamers die erin zitten zijn niet groter als wat ze nu hebben, maar wel vierkant waardoor je er bijna in kan dansen ;)

Het huis is wel een fractie kleiner dan wat we nu hebben, maar dus veel praktischer ingedeeld voor ons.

De ligging is ook ideaal, het is nog steeds (even) dichtbij de scholen en (dichterbij) mijn werk en voor de leerlingen van de middelbare school die op les zitten is het flink dichterbij.
Achter het huis zit een groot plein met garage boxen, het is ook nog vlakbij oma en een grote speeltuin!

Ik durf nog niet te hopen dat het gaat lukken, maar ik kijk er naar uit in ieder geval.
De werkgeversverklaring is aangevraagd en dan kunnen we de boel weer in werking gaan zetten.

Duimen jullie voor ons?

maandag 10 juli 2017

Zelf maken en/of knutselen

In waarom ik geen moestuin heb beschreef ik al dat ik lang niet zoveel zelf maak als dat ik eigenlijk zou willen.
Ik ben een creatief persoon en barst vaak van de idee毛n.

Maar als ik de kans krijg zijn er nog wel eens kleinigheidjes die ik zelf maak.

Zo maakte ik een paar jaar geleden als kraamkado een luiertaart.
Luiers waren afgeprijsd omdat ze uit het assortiment gingen, slabbetjes uit een aanbieding, ik had nog een omslagdoek die ik zelf gebruikt had maar er nog mooi uit zag, wat zakjes rooibosthee (helpt tegen krampjes van de baby als de moeder dat drinkt bij het geven van borstvoeding) en nieuwe stiften en vingerpoppetjes die ik ook nog had liggen voor haar oudere kinderen.
Uit de supermarkt kon ik gratis een stuk folie en een stukje inpakpapier meenemen.
Resultaat:



Een kaart voor een vriendin van plaatjes uit folders (wel met een leuke kadobon erbij voor de tuin van haar nieuwe huis)


En kadootjes voor de meesters en juffen van spullen die ik klaar had liggen om weg te doen:



Sinds ik cupcakes en taarten doe maak ik de taarten voor de verjaardagen van onze kinderen natuurlijk ook zelf:


Vanwege de wat vreemde eisen van mijn jongste vond ik deze zelf niet heel erg goed gelukt maar kind was tevreden ;)


Gemaakt toen wij 11 jaar getrouwd waren


Minion met suikerspinhaar, alleen leuk voor de foto want de suikerspin verschrompeld weer tot een klompje suiker binnen een half uur


uitgedeeld op het werk toen ik 30 werd


voor de lol en omdat mijn man pianist is



Voor de verjaardagen van mijn jongste en oudste, wat we samen gevierd hebben
De oudste wilde tot mijn verdriet een geprint plaatje...


Gouden ninja voor de middelste!

En als het even kan maak ik wel eens andere lekkere dingen zelf; eiersalade, roerei-bacon broodjes, puddingbroodjes, bladerdeeghapjes met kaas en pesto.
Dat soort dingen zouden wat mij betreft best wat vaker mogen als ik straks weer minder werk!

En als er hier geklust moet worden ben ik degene die dat doet, mijn man is al minder handig maar hij is ook nog eens heel bang dat er iets met zijn vingers gebeurd!
Dat zou niet alleen betekenen dat hij geen piano meer kan spelen maar ook dat zijn inkomen dan weg valt.
Geeft niks, ik vind klussen heel erg leuk! (Ikea) meubelen in elkaar zetten valt onder mijn hobby's, haha ;)

Ja, ik ben gek op dingen zelf doen en kijk uit naar de dag dat dat n贸g vaker voorkomt.

Wat doen jullie allemaal zelf?
En komt dat vaak voor of maar af en toe?


vrijdag 30 juni 2017

Halverwege

Ik nam mij aan het begin van de challenge voor om ons spaargeld verdubbeld te hebben halverwege het jaar.
Een paar weken geleden schreef ik over hoe moeilijk ik het vond tot nu toe, met dat weinig tot niks uitgeven, en dat een aantal noodzakelijk uitgaven ook erg tegen waren gevallen.
Maar ik heb ook geschreven over wat er aan de inkomsten kant allemaal is gebeurd en de besparingen die ik nog heb gerealiseerd op de vaste lasten sindsdien.

Nu hebben zijn wij daadwerkelijk halverwege het jaar, hebben we het gehaald?
Korte antwoord: nee!

Maar wel bijna!
Onze spaarrekening telt €19.000 in plaats van de €20.000 die we eigenlijk voor ogen hadden.

Dat had nog iets meer kunnen zijn als wij op tijd aangifte hadden gedaan bij de belastingdienst.
Een andere blogster had namelijk nu ook haar herberekende toeslagen terug en wij alleen nog maar de aanslagen, al moet ik zeggen dat ze dit jaar erg vlot zijn!

Met het extra werken deze vakantie moet het goed komen en verwacht ik in augustus dit doelbedrag wel voorbij te zijn.

Ervaring leert wel dat het sparen in de tweede helft van het jaar minder hard gaat, maar ik hoop toch nog wat uit mijn Marktplaats aanbiedingen te kunnen trekken sowieso.
Geduld is een schone zaak...

De twee grootste frustraties daar zijn dat het zo lang duurt 茅n dat als je dan contact hebt met iemand ze ineens niet meer reageren, zelfs bij iemand waarbij de aankoop al overeen gekomen was, grrr

Zijn jullie doelen al bereikt?
Zo niet, wat wil je er nog aan doen om toch nog zover te komen?

donderdag 29 juni 2017

Vervolg over de voet

Vandaag is mijn man naar het ziekenhuis geweest voor zijn voet.

Helaas hebben ze met r枚ntgen foto's artrose ontdekt in de knokkel van zijn voet.
Het enige dat ze daar voor kunnen geven is pijnstilling...

Voor het litteken onder zijn voet waar het glas heeft gezeten krijgt hij een MRI scan om te kijken of er geen zenuwen klem zitten.
Daarvoor is hij pas weer 1 augustus aan de beurt...

Het plan was als zijn lessen zouden stoppen voor de zomervakantie, hij post zou gaan lopen.
Dat laten we nu zitten maar ik kan wel extra aan het werk in de supermarkt.

Ik krijg voor de maanden juli en augustus een contract van 38 uur, daarna ga ik terug naar de 25 (dus niet de 30 die ik sinds januari had).
Als mijn man dan toch thuis zit kan hij het huishouden, kinderen en koken bijhouden en dan hoef ik alleen maar te werken.

We hebben wel nog een paar folderwijken die we overnemen, maar dat is maar 1 脿 2 uur per week.
Het is onze eigen wijk en we nemen het over van degene die het na ons is gaan lopen als die op vakantie gaat.
We hebben dit jaar dus niet -zoals voorgaande jaren- 3 extra wijken per week omdat we ons overal voor ingeschreven hebben ;)

We zitten wel nog met een dilemma;
als mijn contract word verhoogd naar 38 uur, staat er nergens geregistreerd dat dat maar tijdelijk is.
Als ik dan een nieuwe werkgeversverklaring aanvraag staat daar voor een heel jaar 38 uur op.
En we hebben zitten rekenen, dat we daarmee wel de hypotheek rond zouden kunnen krijgen.
En de hypotheek betalen is ook geen probleem als ik weer minder uur werk want het scheelt ons €200 in de maand vergeleken met de huur (die we dan extra willen aflossen voor n贸g lagere maandlasten).

Wat zouden jullie doen?
En even voor iedereen die dit misschien een vorm van fraude vind:
Als je samen een huis koopt op het moment dat je al een kindje verwacht en nu nog full-time werkt maar al weet dat dat part-time gaat worden zodra de kleine er is (en je al hebt uitgerekend dat je dat kunt betalen), dan is dat toch ook geen fraude?
De bank hoeft toch alleen maar te weten wat je verdiend op het moment van de aanvraag zodat je op dat moment aan de regels voldoet?

dinsdag 20 juni 2017

De voet van mijn man

Er is een tijd geleden hier de opmerking gemaakt of mijn man dan helemaal niks doet in het huishouden, zoals ik schrijf lijkt het misschien een beetje of ik het allemaal alleen doe.

Ik kan jullie verzekeren; dat is niet zo!
Maar soms krijg ik wel een aantal taken van mijn man op mijn bordje geschoven.
Dat is soms best lastig, er ontstaat dus ook wel eens ruzie over (die we altijd snel weer bijleggen).

De taken van mijn man zijn naast zijn werk dat in de middag en avond plaatsvind;
- kinderen uit bed halen en voorzien van lunch en dergelijke naar school brengen
- de keuken en tafel opruimen en de vaatwasser aanzetten
- de kinderen uit school halen
- en soms vraag ik van hem even te vegen/stofzuigen, de was op te hangen of een boodschapje te doen
- in de vakanties geeft hij geen les in zijn praktijk, maar hebben we vaak invalwerk met bezorgen en het is de bedoeling dat hij dat oppakt

Het mag duidelijk zijn dat punt 1 en 3 altijd gewoon gebeuren, maar de rest is nog wel eens lastig.

En hij mag dan regelmatig dingen net zo lang voor zich uitschuiven totdat hij er geen tijd meer voor heeft, hij kan er ook niet altijd iets aan doen dat het niet lukt.

Dat begon allemaal in 2014:
Hij had een optreden met 1 van zijn bandjes en bij het afstappen van het podium kwam hij met zijn voet op een gebroken glas terecht (auw!) die dwars door zijn gympie zijn voet in ging.
In plaats van naar een dokter te gaan heeft er een aangeschoten co-assistent die toevallig daar aanwezig was naar zijn voet gekeken en beslist dat er geen hechtingen nodig waren.
De volgende dag lag het natuurlijk nog steeds behoorlijk open en was het te laat om het nog te laten hechten.

Langzaam genas het maar ontstond het gevoel dat er nog iets inzat; een glassplinter waarschijnlijk.
De huisarts heeft hem doorverwezen naar het ziekenhuis en een operatie volgde.
In 2014 gingen wij ook naar Legoland Denemarken, de vakantie was al geboekt en betaald en ik had nog geen rijbewijs.
2 weken voor de vakantie vond de operatie plaats, volgens de arts moest dat makkelijk kunnen omdat de hersteltijd ongeveer 2 weken was.

En het leek in eerste instantie ook voorspoedig te verlopen, mijn man is naar Denemarken gereden maar eenmaal daar aangekomen kreeg hij t贸ch ontzettend last van zijn voet.
Hij is 1 dag mee geweest naar het park in de rolstoel die ik voor hem had opgehaald bij de ingang, de rest van de tijd is hij in het huisje gebleven terwijl ik met onze 3 jongens op stap ging.
Hij wilde zijn voet zoveel mogelijk laten rusten omdat hij degene was die ons weer naar huis moest rijden.

Eenmaal thuis en op controle bij de arts die geopereerd had (die schrok van hoe mank hij nog liep) bleek dat mijn man allergisch was voor het hechtdraad en dat had een kleine ontsteking veroorzaakt.
Hechtdraden er eenmaal uit leek het eindelijk de goede kant op te gaan.

Maar nee, zijn litteken verhoornde (lijkt op waarvan je nagel gemaakt is) en hij bleef last houden met lopen. Eind december werd hij dus opnieuw geopereerd...
Dit keer met ander hechtdraad dus dat ging gelukkig goed, maar ook deze keer bleef hij last houden.
Zomer 2015 werd hij opnieuw doorverwezen naar het ziekenhuis, de arts zag geen heil meer in opereren en oordeelde dat zijn gewricht in de middenvoet kapot was gegaan.
Daar kreeg hij zooltjes voor aangemeten, die hij uiteindelijk begin 2016 kon ophalen (ging een beetje tijd inzitten, poehee).

De zooltjes hielpen, maar er ontstond een nieuw probleem; door de zooltjes waren alle schoenen die hij sindsdien aan heeft gehad te krap en nu zit er een chronische ontsteking op de knokkel aan de zijkant van zijn voet door het schuren van zijn schoen.

Inmiddels heeft hij weer nieuwe zooltjes aan laten meten, hebben we eindelijk schoenen kunnen kopen met de juiste breedtemaat en staat er weer een afspraak in het ziekenhuis...
Ik hoef jullie denk ik niet te vertellen hoeveel kilo paracetamol en diclofenac er al doorheen is gegaan hier :(

En iedere keer dat hij er last van heeft of extra last van krijgt, vallen er taken van hem op mijn schouders, naast alles wat ik toch al moest doen.
Zo hadden wij in de zomer van 2015 h茅茅l v茅茅l krantenwijken overgenomen met de bedoeling dat hij die zou lopen, ik was wel gewoon aan het werk in de supermarkt en hij was vrij.
Uiteindelijk heb ik het dus (bijna) allemaal zelf moeten doen.

Ook het opruimen van de keuken laat hij soms zitten omdat hij zijn voet rust wil geven en op de dagen dat ik zelf al aan het werk ben geweest en 's middags voor de kinderen moet zorgen kom ik pas rond 17uur aan de keuken toe, en dan moet ik er n贸g moed en energie voor verzamelen.
En als dat niet lukt, dan word het dus iets makkelijks zoals pizza uit de oven (het enige plekje in mijn keuken wat dan niet bezet is door zooi) of bestel ik eten.
Ter illustratie: wij hebben een standaard woningbouw keukenblok. 2 stapels borden, pannen van de vorige avond en de gebruikte bekers en glazen en het aanrecht staat z贸 vol dat koken niet meer gaat.

Ik ben blij dat ik dus ook nog hulp in de huishouding heb, want ik zou het niet trekken in mijn eentje.
En mijn man doet (meestal ;) ) echt zijn best, maar wat niet gaat...

Ik ga ervan uit dat ik niet de enige ben met zo'n vervelend verhaal.
Waar lopen jullie tegenaan in de verdeling van het huishouden?

maandag 19 juni 2017

Spijt

Ik vind spijt een vrij nutteloze emotie en ik moet zeggen dat ik daar weinig last van heb.

Dat betekend niet dat mijn keuzes altijd de beste zijn of dat ik het niet beter anders had kunnen doen, maar dan heb ik ervan geleerd en dat helpt mij dan in de toekomst.
De emotie die dan komt kijken bij het maken van de verkeerde keuze, spijt dus, die heb ik dan niet.

Als ik ook terug kijk naar de keuzes die ik heb gemaakt en de emoties die ik had toen ik ze maakte, dan denk ik ook dat de keuze die ik op dat moment maakte gerechtvaardigd was.
Daarbij ligt het in het verleden en kan ik het niet meer veranderen (uitgezonderd het oplossen van problemen die daardoor misschien zijn ontstaan).

Zo zijn wij 7 jaar terug verhuisd naar een duurdere woning en dat bleek in de crisis niet altijd even handig.
Maar waar wij zaten was ik doodongelukkig, dan kan je nog zoveel geld overhouden maar dat heeft geen zin als je eraan kapot gaat.
En dan kan ik wel denken; als ik het nou nog een paar jaartjes volgehouden had, dan hadden we meer kunnen sparen en misschien wel eerder een huis kunnen kopen.
Maar ik weet dat dat geen optie was toen en ik ben nog steeds heel blij dat we de kans kregen hier te komen wonen.

Ook weer gaan roken, heb ik eigenlijk geen spijt van, hoe stom dat ook klinkt.
Ik zat in een moeilijke situatie en had een moment van zwakte, als je jaren sterk bent gebleven bereik je ooit je breekpunt.
Ja, het is zonde en stoppen is nog steeds niet gelukt, maar het heeft mij wel door een moeilijke periode heen geholpen.
Dat klinkt vast onbegrijpelijk maar soms werkt dat zo met verslavingen.
Overigens staat stoppen wel weer op het lijstje, maar op advies van de huisarts wachten we nog even.
Er komen nog wat moeilijke dingen aan voor ons en als we dan stoppen willen we natuurlijk wel dat het lukt.
Zo ben ik nu bezig met het afbouwen van een medicijn en mijn man gaat weer naar het ziekenhuis voor zijn voet.

Maar het zit ook in de kleine dingen, zoals naar de grote gele M of eten bestellen.
Had ik het geld beter in mijn zak kunnen houden? Waarschijnlijk wel.
Had ik een moment van zwakte? Ja natuurlijk!
Heb ik er t贸ch van genoten? Gelukkig wel.
Maar heb ik dan ook geleerd wat ik kan doen om hier in de toekomst niet op terug te vallen? Ook dat kan ik beamen.
Helaas hangt het niet helemaal van mij af, als de keuken is opgeruimd dan kook ik echt wel, of dat nou ingewikkeld of makkelijk is, maar de keuken opruimen is de taak van mijn man... (daarover morgen meer)

In mijn ogen is spijt ook niet te verwarren met je schuldig voelen, want natuurlijk voel ik mij wel schuldig als ik erg tegen iemand ben uitgevallen of iets dergelijks.
Dat wil dan niet gelijk zeggen dat ik er spijt van heb, want over het algemeen was het uitvallen wel terecht, maar de reactie buiten proportie ;)

Hoe zit dat met jullie?
Hebben jullie snel last van spijt?
Of kijk je er sowieso heel anders tegenaan dan mij?