zondag 19 november 2017

Achtbaan

In mijn vorige berichten schreef ik over de klachten die ik had door het roken en dat ik daar door te stoppen vanaf hoopte te komen.
In het laatste bericht was ik 3 weken gestopt, inmiddels is het 10 weken.

Helaas heeft het niet de gehoopte verbetering in mijn gezondheid opgeleverd en kwam ik in de vierde week terecht in een achtbaan; van niks kunnen en ziekenhuisbezoeken.
Volledig ingestort heb ik 2 weken lang op bed gelegen, voor zover ik dus niet bij een dokter zat.

En nog steeds kan ik weinig, na 2 uurtjes op mijn werk moet ik weer naar huis en thuis moet ik intensieve dingen vermijden.
Niet bijzonder handig, ook omdat wij 6 november de sleutel hebben gekregen.

Ik zou het behang trekken en de muren verven allemaal zelf gaan doen, maar ik heb nu dus het verven uit moeten besteden.
Vanwege de benauwdheid en de duizeligheid die daarmee gepaard gaat kan ik zeker niet op een trap gaan staan om de randjes te verven en een hele muur vol rollen is veel te intensief.

En het is fijn om hulp te hebben maar daar moet ik (meestal) wel zelf bij aanwezig zijn, waardoor ik al een paar keer over mijn grens heb moeten gaan en dan de volgende dag jankend wakker werd van hoe ellendig ik mij voelde.

En wat heb ik dan?
Mijn longen zijn nagekeken, anderhalf jaar geleden heb ik een longontsteking gehad waarbij ze ook een embolie hadden gevonden, dus dat was de eerste plek om te gaan zoeken.
Maar mijn longen zijn in orde.
Daarna hebben ze gekeken naar mijn hart, maar ook daar is niks mis mee.

Lichamelijk kunnen ze dus niks vinden.
Het vermoeden is nu dat ik aan het hyperventileren ben en daarmee mag ik naar de fysio voor ademhalingsoefeningen en juist nu ook werken aan mijn conditie.
Stoppen met roken heeft ook voor een paar extra kilo gezorgd dus dat helpt niet.

En dan vragen een hoop mensen aan mij; ben je niet 'gewoon' overspannen?
Maar ik voel mij helemaal niet overspannen of gestrest.
Als autist ben ik ook al meerdere keren in mijn leven overspannen geweest en zo voel ik mij nu helemaal niet.
De stress kwam ook pas nádat ik zo weinig kon, want dit is natuurlijk alles behalve het goede moment om er zo bij te zitten.

Eerst maar eens langs de fysio dan, en de bedrijfsarts wil mij ondertussen ook zien dus daar heb ik dinsdag een afspraak.

Zijn er hier nog mensen die ervaring hebben met hyperventilatie? En hoe kwam dat dan?

1 opmerking:

  1. In het nare laatste jaar van mijn werkzame leven van 46 jaar heb ik het ook gehad. Op kantoor de eerste heftige en werd zelfs naar ziekenhuis gebracht omdat ik er niet uit kwam. Was dus puur stress door de steeds hogere eisen en door gezondheid en leeftijd kon ik steeds iets minder waar totaal geen rekening mee werd gehouden.
    Na de eerste kon ik het redelijk onder controle houden, maar even onachtzaam en het was er weer. Naar gevoel al herken je het wel en weet je wat te doen.
    Nu heb ik geen stress meer maar nog steeds de naweeen, als ik ingespannen bezig ben de neiging mijn adem in te houden en daarna te zwaar ademen.
    Fysio kan zeker helpen met herkennen en oefeningen. Bij mij heeft mindfulness enorm geholpen daar leerde ik dingen bewust te doen, terwijl ik van de eerdere meditatie oefeningen gestressed raakte omdat ik voor mijn gevoel niets mocht.

    BeantwoordenVerwijderen